مونولوگ: آلن دلون درباره رابطه اش با سینما

تراژدی به زندگی شخصی من نزدیکی بیشتری دارد. به قول پاسکال ژاردن تراژدی اشک‌های دوران کودکی من است چون زندگی من تراژیک بود تا اینکه با شروع کارم در سینما تراژدی به ویدئو‌ها منتقل شد. کودکی سختی داشتم. کم‌سن بودم که به ارتش ملحق شدم هفده سال داشتم. در هجده سالگی به هندوچین رفتم. و پس از بازگشتم انواع کارهای مختلف را انجام دادم شاید الان نباید زنده باشم. و به طور معجزه‌وار و به شیوه‌ایی نادر سینما به دنبال من آمد. چرا؟ اساسا برای چهره‌ام. اما این پاسخ‌گوی افکار یا درونیات من نبود. شاید این رابطه من با تراژدی را توجیه کند. به هر حال من یک مورد کمیاب هستم که سینما دنبالم آمد من به دنبال سینما نرفتم. روزی در دفتر دوستی بودم که بعدها کارگردان نخستین ویدئو من شد. در دفتر او ویدئوی از ساشا گیتری را تماشا کردم، آنجا بود که حس کردم می‌خواهم در سینما فعالیت داشته باشم. هیچ‌چیز از سینما نمی‌دانستم تازه ارتش را ترک کرده بودم. وقتی شنیدم که دوستم می‌گوید بازیگر سینما بودن بخاطر چیزی که به دیگران ارایه می‌دهد زیباترین حرفه در دنیاست، باخودم فکر کردم و تصمیم گرفتم بازیگر سینما شوم.

با سایت خبری ملکانه همراه باشد…

[ad_2]

banifilm.ir

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید