»   جاذبه های گردشگری ایران, یک خبر ویژه  »   نوروزمان را جشن می گیریم
۲ فروردین ۱۳۹۳ , ساعت ۱۰:۳۸

نوروزمان را جشن می گیریم

خنده و شادی در این روزها معنای تمثیلی فرو ریختن اندیشه های تیره و پلید را دارد و انسان در جشن آغاز سال از همه اندیشه های بد تهی می شود.

دشمنی ها را فرو می گذارد و نهال دوستی ها می نشاند و آشتی ها و روبوسی ها آغاز می شود و این یک تزکیه است، همان گونه که به گرمابه رفتن و شستشو پیش از تحویل سال، خانه تکانی و گردگیری خانه که از رسوم دیرینه است نوعی آیین تطهیر محسوب می شود. ایرانیان با تطهیر ظاهر و تزکیه درون به پیشباز نوروز و سال نو می شتابند. خنده و شادی در جشن های بهاری ملل دیگر هند و اروپایی گاه جزیی از مراسم دینی است، باید انجام شود و یکی از اهداف مراسم قدیم کارناوالی که در جشن های بهاری انجام می شده و می شود، پدید آوردن شادی در نهاد مردمان است که بقایای آن در مراسم میر نوروزی و حاجی فیروز هنوز برجای مانده است. در میان ملل هند و اروپایی به ویژه ملت های اسلاوی، هنوز جشن بهار با مراسم با شکوه کارناوالی برگزار می شود و قراینی تاریخی در دست است که می رساند جشن بهاره ایرانی نیز روزگاری همراه با مراسم کارناوالی بوده است.

چهارشنبه سوری

مجموعه آیین های نوروزی از چهارشنبه سوری شروع می شود و با آیین سیزده نوروز پایان می پذیرد. در روز چهارشنبه سوری که در گذشته در سیصد و شصتمین روز سال برگزار می شد، آتش روشن می کنند، فال کوزه می گیرند، فالگوش می ایستند، به قاشق زنی می روندکجاوه بازی و شال اندازی می کنند، آش نذری به صورت جمعی می پزند و کوزه های کهنه را می شکنند.

حاجی فیروز اومده

روزهای سال نو باید با شادی و خنده آغاز شود تا خانواده در تمام سال خنده بر لب و شادی در دل داشته باشند چرا که اگر خانواده ای شاد نباشند، برکت از خانه دور می شود. بنابراین همان گونه که نسل به نسل بر شادی در روزهای نخست سال تاکید شده است، از لباس ها گرفته تا وسایل خانه را نو و برای شاد بودن و شادکردن یکدیگر تلاش می کنیم. “حاجی فیروز” نیز یکی از ابعاد لازم مراسم نوروزی است. حاجی فیروزها با اشکال خنده انگیز و سرورهای خوش و دلنشین، شادی به همراه میآورند. این افراد با حرکات و آوازهای خود، به خانه، کوچه و بازار شادی می بخشند. این کار گویا در زمان گذشته به عهده غلامان سیاه بود که به خاطر شیوه بیان کلمات ناقص و نامانوس واژه ها و طبع شادی طلبشان، مردم خانه را به خنده و شادی وامیداشتند. حاجی فیروز بازمانده ای از رسم دلقک ها و مسخره گان است. حاجی فیروزه، سالی یه روزه، همه می دونن، منم می دونم، عید نوروزه. ارباب خودم سلام علیکم، ارباب خودم سر تو بالا کن، ارباب خودم منو نیگا کن، ارباب خودم لطفی به ما کن. ارباب خودم بزبز قندی، ارباب خودم چرا نمی خندی؟ بشکن بشکنه بشکن، من نمی شکنم بشکن، اینجا بشکنم یار گله داره، اونجا بشکنم یار گله داره! این سیاه بیچاره چقدر حوصله داره. گفته می شود که نام “حاجی فیروز” و ویژگی های خاص امروزین وی، همچون پوشاک سرخ، سیاهی چهره و ترانه های منحصر به فرد او، سنتی کاملا جدید و خاص تهران معاصر بوده است. اما شخصیت او به عنوان پیام آور نوروزی به گونه های مختلف از دیرباز در سراسر ایران زمین رایج بوده است. در نواحی گوناگون او را با نام های متفاوتی می شناسند; حاجی فیروز در خراسان و بخش هایی از افغانستان “بی بی نوروزک”، در خمین و اراک “ننه نوروز”، در کرانه های خلیج فارس “ماما نوروز”، در گیلان “پیر بابا” و “آروس/ عروس گلی”، در آذربایجان “ننه مریم”، در تاجیکستان و بخارای شریف و دیگر وادی های ورارود”ماما مروسه” نامیده می شود و عناوین مشهور دیگری هم چون بابا نوروز و عمو نوروز دارد. شیوه اجرای نمایش ها در نواحی گوناگون، زمان مراسم و حتی ترانه هایی که سروده می شود، گاه با یکدیگر متفاوت هستند و این تفاوت ها ناشی از ویژگی های خاص هر ناحیه است. در آسیای میانه و در آخرین شب سال، انتظار مامای مروسه را می کشند و بانوی خانه، خوراکی هایی هم چون سمنک(=سمنو) را در آوند هایی بسیار تمیز و آراسته، بر دسترخوانی(= سفره ای) می گذارد تا شب هنگام او آن ها را برکت دهد و بچشد. پیش از آمدن مامای مروسه، مراسم “گل گردانی” یا گل نوروزی برگزار می شود و در این مراسم گروهی از مردم، نخستین گل های روییده در صحرا را می چینند و همراه با شادی و آواز در کوچه ها می گردانند. این آیین با تفاوت هایی در گیلان و کوهپایه های تالش نیز برگزار می شود. در آنجا آروس گلی و پیر بابا با یک خرس و با دسته های گل و پوشیدن پوشاک سرخ و کلاه بوقی به ترانه سرایی و دایره زنی و کارهای خنده آور می پردازند. در هزاره جات افغانستان و در دامنه های کوه بابا نیز “بی بی نوروز” با پوشیدن پوشاک خنده دار و آواز خوانی به شاد کردن مردم می پردازد.

 میر نوروزی

در آغاز نوروز رسم بود که مردی نیک نام، خوش یمن، خجسته، گشاده روی و شیوا گفتار اجازه ورود می خواست و می گفت: من از سوی دو مبارک پی میآیم. به سوی دو نیک بخت می روم. با من پیروزمندی همراه است. با خود سال نو میآورم. خبر خوش و درود و پیام می آورم. وی پس از کسب اجازه ورود، سفره سیمین نوروزی را که در کنار آن نان های کوچک پخته شده از گندم، جو، ارزن، ذرت، نخود، عدس، برنج، کنجد، باقلا و لوبیا قرار داشت در پیش رو می گذاشت و آرزوی خوشبختی، نیک روزی، و زندگانی دراز می کرد.

میزبان

در مراسم باستانی ایران برای هر جشن یا مراسم مذهبی سفره ای گسترده می شد که در آن علاوه بر اسباب نیایشی، فرآورده های فصل و خوراکی های گوناگون نیز گذاشته می شد چرا که خوراک مذهبی یکی از رسم های دینی بود. سفره بر صفه ای بلند تر از زمین چیده می شد و کسی که برای پخش کردن خوراکی ها گماشته می شد، “میزدپان /”pan bzmaya نام داشت که امروز به صورت”میزبان” در زبان فارسی باقی مانده است. معمولا در چیدن خوان های نوروزی، بهترین ها را به کار می بردند.

هفت سین

عدد هفت یکی از عددهای گزیده شده در فرهنگ ایرانی است. گروهی از پژوهشگران بر این باورند که در زمان ساسانیان بشقاب های نقش دار بسیار زیبایی را از سرزمین چین به ایران آوردند که به تدریج به نام آن سرزمین “چینی” نام گرفتند و واژه “چینی” بعدها به “سینی” تبدیل شده است. در جشن نوروز آن زمان، میوه ها و شیرینی ها و خوراکی های دیگر را در هفت عدد از این سینی ها می چیدند و بر سفره نوروزی می گذاشتند و آن را هفت چینی یا هفت سینی می خواندند که بعدها در طول زمان به هفت سین تبدیل شده است. گروهی دیگر چنین باور دارند که در زمان های پیش و به هنگام نو شدن سال، هفت شین مانند شیر، شکر، شربت، شیرینی و … بر سر سفره نوروزی می گذاشتند که به تریج به هفت سین تبدیل شده است. گروهی دیگر معتقدند که هفت چین(هفت نوع چیدنی از درخت) بر خوان نوروزی گذاشته می شد. به هنگام نو شدن سال، نخست بانوی خانه آیینه و گلاب پاش را از سفره برمی دارد و گلاب را در دست هر یک از افراد ریخته، هم زمان آیینه را روبه روی چهره آن ها می گیرد. بانوی خانه این کار را از سالخورده ترین فرد شروع می کند. سپس پدر خانواده به دیگران سکه یا اسکناس نو عیدی می دهد. در سفره هفت سین، کتاب مقدس، آیینه و گلابدان پر از گلاب، شمعدان، تخم مرغ، کاسه ای حاوی خشکبار ترش مزه چون برگه زردآلو، آلبالو، آلوچه و زرشک که قبلا خیس خوردند، آجیل نوروز(پسته، فندق، بادام کاغذی، تخم کدو تنبل و مغز بادام که بو داده اند)، نقل، میوه (به ویژه انار)، سبزی خوردن، پنیر، کاهو،کوزه سفالی پر از آب(روی آب مقداری آویشن ریخته و یک عدد انار می گذارند) و سبزه، نان بیدمشک، ماهی و … می چینند.

کتاب مقدس

یکی از لوازم خوان نوروزی کتاب مقدس است و هر خانواده، کتاب مقدس خود را بر خوان نوروزی می گذارد. پیش از فرا رسیدن سال نو، سوره ای از کتاب مقدس خوانده می شود.

آوردن آب از آسیاب ها و چشمه سارها

در زمان ساسانیان و نیز امروز در برخی از روستاها رسم است که دختران مجرد از چشمه سارها، به ویژه از زیر آسیاب ها، آب پای سفره هفت سین را بیاورند. نوروز هنگام زایش و باروری است و کوزه آب که نمادی از آناهیتا است، باید در خوان نوروزی نهاده شود. هنگامی که آب خوان نوروزی از زیر آسیاب ها برداشته شود، برکت گندم، جو آرد نشده را نیز دارد و موجب گشایش خانواده در سال نو می شود.

سبزه

معمولا خانواده ها سه قاب از سبزه ها و در کنار آن ها گندم، جو و ارزن که مایه بزرگ خوراک مردم بود، بر خوان می گذاشتند تا موجب برکت و فراوانی این دانه ها در سال نو شود. سبزه نماد شادابی و سرسبزی و نشانگر زندگی بشر و پیوند او با طبیعت است. درگذشته سبزه ها را به تعداد هفت یا دوازده که شمار مقدس برج هاست در قاب های گرانبها سبز می کردند. در دوران باستان درکاخ پادشاهان ۲۰ روز پیش ازنوروز دوازده ستون را از خشت خام برمی آوردند و بر هریک از آن ها یکی از غلات را می کاشتند و خوب روییدن هریک را به فال نیک می گرفتند و برآن بودند که آن دانه درآن سال پربار خواهدبود. در روز ششم فروردین آن ها را می چیدند و به نشانه برکت و باروری در تالارها پخش می کردند.

کوزه آب

کوزه آب که توسط دختران نورسیده از زیر آسیاب ها پر می شد با گردنبندها تزیین شده، بر سر خوان گذاشته می شد. امروز تنگ های کوچکی که بر آن ها عدس، گندم و یا جو سبز می کنند و با روبان میآرایند، جای آن کوزه را گرفته است.

نان

نان نمادی از برکت است و امروزه ظرفی از نان یا نان سنگک بزرگی بر خوان می گذارند.

شمعدان

شمعدان در خوان نوروزی، نشانی از دنیای فروغ بی پایان است.

شیر

شیر تازه دوشیده در خوان نوروزی نمادی از غذای نوزادان گیهانی است. بنابراین در جشن زایش آدمیان همانطور که کودک نوزاد به شیر نیاز دارد، نوزادان گیهانی نیز به شیرنیاز دارند. پنیر تازه نیز که از فرآورده های شیر است در سفره هفت سین گذاشته می شود. گاه در درون کاسه شیر، خرما نیز ریخته می شد.

تخم مرغ

تخم مرغ، بن مایه خوان نوروزی است و انواع سفید و رنگین آن باید در سفره هفت سین گذاشته شود چرا که نمادی از نطفه و نژاد است. پوست تخم مرغ نیز نمادی از آسمان و طاق گیهان است. در روستاها رسم است که یکی از تخم مرغ ها را بر روی آینه می گذارند و برآنند که به هنگام تحویل سال، تخم مرغ در روی آیینه می جنبد.

آیینه

آیینه از نظر واژه شناسی از ادونک(abvenak) به معنای شکل و دیدار آمده است. آیینه ای در بالای خوان نوروزی و آیینه دیگری در زیر تخم مرغ گذاشته می شود. گذاشتن آیینه در خوان عروسی نیز به همین مناسبت است زیرا عروسی مقدمه زایش است.

سمنو

سمنو از جوانه های تازه رسیده گندم ساخته می شود. خوردن جوانه های بارور سبب نیرومندی در تمام سال می شود. سمنو که از شیره جوانه های بارور ساخته می شود، نماد خوبی برای زایش گیاهی و بارور شدن گیاهان است.

سنجد

سنجد یکی از میوه هایی است که در خوان نوروزی گذاشته می شود زیرا بوی برگ و شکوفه درخت آن محرک عشق و دلباختگی است که از مقدمات اصلی تولد است و وجود سنجد در خوان نوروزی انگیزه زایش گیهانی است.

ماهی

اسفندماه در برج حوت و حوت به معنی ماهی است. به هنگام نوروز برج حوت به برج حمل تحویل می گردد و از این رو نمادی از آخرین ماه سال در خوان نوروزی می گذارند. علاوه بر این موضوع، ماهی یکی از نمادهای آناهیتا فرشته آب و باروری است که وظیفه اصلی نوروز را که باروری است به عهده دارد و وجود آن در خوان نوروزی سبب برکت و باروری در سال نو می شود. خوردن غذای ماهی نیز در شب عید به همین دلیل است.

سیب

سیب یکی از میوه هایی است که بر سر خوان نوروزی گذارده می شود و روستاییان آن را در خم های ویژه نگاه می داشتند و پیش از نوروز به رسم پیشکش به دوستان و آشنایان می دادند تا در خوان نوروزی بگذارند. سیب نماد دیگری از زایش است بدین صورت که اغلب درویشی سیبی را از وسط نصف می کرد و نیمی از آن را به زن و نیم دیگر را به شوهر می داد.

انار

انار از مقدس ترین درختان است و تقدیس خود را تا به امروز در میان ایرانیان حفظ کرده، تک درخت انار نزدیک امامزاده ها و بر بالای تپه ها و کوه ها همواره مقدس است، بدان دخیل می بندند. پردانگی انار نماینده برکت و باروری است.

پول زرد و سفید

سکه زرد و سفید در خوان نوروزی موجب برکت و سرشاری کیسه می شود.

گل بیدمشک

گل بیدمشک، گل ویژه اسفندماه است.

نارنج

نارنج نمادی از گوی زمین است و هنگامی که در طرف پر از آب گذاشته شود، نمادی از کره زمین در گیهان و گردش آن بر روی آب نمودار گذشتن برج های دوازده گانه و تحویل سال است.

دانه های اسپند

دانه اسفند همان گونه که از نامش پیداست از واژه کهنspenta به معنی مقدس گرفته شده است و از زمان های کهن مقدس بوده و در رسم های نیایشی به کار می رفته است. امروزه نیز از آن برای دفع چشم زخم بر روی آتش می پاشند و دانه های سپند به رشته کشیده، زینت بخش خانه های روستایی است. بر سر خوان نوروزی چیزهای دیگری چون شیرینی و نقل که نماد شیرین کامی هستند و آرد که نمادی از برکت است نیز گذاشته می شوند و همه اینها موجب برکت، خوشبختی و تندرستی در سال نو است.

سماق و سیر

سماق و سیر نماد چاشنی و محرک شادی در زندگی به شمار می روند.

آویشن

در خوان نوروزی آویشن هم دیده می شود که خاصیت ضدعفونی کننده و دارویی دارد و به نیت سلامتی و بیشتر به حالت تبریک بر سر سفره گذاشته می شود.

سیزده بدر

رسم بیرون رفتن از خانه در روز سیزدهم فروردین ماه و آن روز را به شادی، خرمی و خوشی گذراندن از رسوم دیرین ایرانی است و آخرین قسمت از مجموعه رسم های جشن بهاری است که با شب چهارشنبه سوری آغاز می شود و در روز سیزدهم فروردین پایان می یابد. در متون کهن فارسی ذکری از بیرون شدن از خانه ها و به صحرا رفتن در روز سیزدهم فروردین نشده است اما با این وجود این کار به طور سنتی در میان قوم ایرانی باقی مانده است. از سوی دیگر گویا روز سیزدهم فروردین در دوران های کهن، روز مخصوص طلب باران بهاری برای کشت زارهای نو دمیده بوده است. می دانیم که روزهای ماه در ایران قدیم هریک نامی ویژه داشت، روز سیزدهم نیز زوط “تیشتری” است. هنگامی که سال پایان می یابد، سالاران خردمند و مردمی که از بهره سال زندگی می کنند به انتظار می نشینند تا تیشتری سال خوب برای سرزمین های آریایی بیاورد. بنابراین ایرانیان در روزگاران کهن، پس از برگزاری مراسم نوروزی و دمیدم سبزه، گندم، جو و حبوبات در نخستین روزهای سال و در روزی که متعلق به ستاره باران بود، یعنی روز سیزدهم فروردین ماه به دشت و صحرا و کنار چشمه و جویبار می رفتند و هنگام شکست یافتن دیو خشکسالی در نیمروز گوسفند بریان می کردند. از رسوم دیگر روز سیزده، گره زدن سبزه برای باز شدن بخت دوشیزگان است و این رسمی است از روزگارانی که آیین های مذهبی و جادویی بهم آمیخته بود و هر کس آرزوی خود را به نوعی عملا برای خود برآورده می کرد و گمان می کرد که بدین طریق در تحقق آن تسریع خواهد شد و گره زدن دو شاخه سبزع در روزهای پایان زایش گیهانی تمثیلی از پیوند یک مرد و زن است که باید بهم بپیوندند تا آرزوی گره زننده که طالب همسر است برآورده شود.

ناخجستگی عدد و روز سیزده

حادثه های بزرگ کیهانی در روزگاران کهن، بارها فلاکت ها و بلاهای بسیاری برای دنیای خاکی ما پدید آورده است. این حادثه ها کاهی سبب زمین لرزه های سخت، طوفان های سهمگین، باران های سیلآور، فرو رفتن بخشی از زمین و حتی نوسان های غیرطبیعی برای کره زمین گشته است. پایان دوره جهان در اساطیر ایرانی با یک حادثه کیهانی فرا می رسد و آن وقتی است که اختران منظومه خورشیدی به “خمی دوردست” در کیهان برسند و این حادثه بنابر اعتقاد ایرانیان با ایستادن خورشید در میان آسمان به مدت ۱۰، یا ۲۰ و یا ۳۰ روز همراه است. زمین لرزه، سیل و توفان در روی زمین بسیار پدیدار شده است ولی همواره سهمگین ترین آن ها در یاد مردمان پایدار می ماند. یکی از این حادثه های سهمگین در روز سیزدهم سال نو مصری که مانند جشن فروردین ایرانی به هنگام دل بهاری خورشید گرفته می شد، رخ داد و موجب مرگ عده زیادی از انسان ها و چارپایان شد. این حادثه در روز سیزدهم ماه “توت” مصری اتفاق افتاد که برابر است با روز سیزدهم فروردین. حوادث متعدد، این اندیشه را در ذهن مردمان به بار آورده است که در هر چند هزار سال یکبار در همین هنگام سال، بلایی آسمانی دوره جهان را فرو خواهد بست و تغییری در جهان حاصل می شود. اعتقاد به هزاره ها که در ایران کهن بسیار رواج داشت نیز از همین روی است. رفته رفته روز سیزدهم سال و در پی آن عدد سیزده رنگ نحس و ناخجستگی گرفت و مردم در همه جای دنیا از عدد سیزده پرهیز کردند و عدد سیزده یک ترس و وحشت روانی برای تمام مردم روی زمین پدید آورد، به گونه ای که امروزه در ایران، اروپا و آمریکا، شمار خانه ها را هنگامی که به سیزده می رسند، به صورت ۱۲+۱ یا به صورت ۱۲ = ۱۲dis مکرر می نویسند تا آن خانه از نحوست سیزده به دور باشد. گرفتار شدن حضرت مسیح در روز سیزدهم ماه و شمار سیزده نفری که در هنگام آخرین شام و گرفتاری مسیح بر سر خوان بوده اند نیز در رسوخ این اندیشه نقش داشتند. سیزده نوروز آمیزه ای از همه این باورها مایه گرفته است.

ثبت نوروز در سازمان ملل

مجمع عمومی سازمان ملل بعد از ظهر سه شنبه ۴ اسفند ماه سال ۱۳۸۸ با تصویب قطعنامه ای با عنوان “روز بین المللی نوروز” برای نخستین بار در تاریخ این سازمان، نوروز ایرانی را بعنوان یک مناسبت بین المللی به رسمیت شناخت. این قطعنامه که در یک ابتکار عمل مشترک با کشورهایی که نوروز را در سطح ملی گرامی می دارند چون آذربایجان، افغانستان، تاجیکستان، ترکیه، ترکمنستان، قزاقستان و قرقیزستان آماده شده بود، مورد حمایت عمومی کشورهای عضو سازمان قرار گرفته و به اتفاق آرا به تصویب رسید؛ سه کشور هند، آلبانی و مقدونیه نیز در روز رای گیری به کشورهای بانی این قطعنامه پیوستند. این قطعنامه در ۱۷ بند مقدماتی و ۵ بند اجرایی تنظیم شده است. بندهای اجرایی این قطعنامه به شرح زیر هستند:

۱) شناسایی اول فروردین ماه(۲۱ مارس) به عنوان روز بین المللی نوروز.

۲) استقبال از تلاش های کشورهایی که نوروز را گرامی می دارند در جهت حفظ و توسعه فرهنگ و سنت های نوروزی.

۳) تشویق سایر کشورها به آگاه سازی در مورد نوروز و سازماندهی مراسمی در بزرگداشت نوروز به طریق مقتضی.

۴) درخواست از کشورهایی که نوروز را گرامی می دارند برای پژوهش پیرامون تاریخ و سنت های نوروزی با هدف انتشار آگاهی در مورد میراث نوروز در میان جامعه بین المللی.

۵) دعوت از کشورهای علاقمند، نظام ملل متحد، کارگزاری های تخصصی ملل متحد به ویژه یونسکو، صندوق ها و برنامه های ملل متحد، سازمان های بین المللی و منطقه ای و سازمان های غیردولتی برای شرکت در مراسم نوروزی.

آخرین مطالب این بخش جاذبه های گردشگری ایران  , یک خبر ویژه

به نقل از اکونومیست، رقابت های جام جهانی فوتبال که قرار است در سال 2022 قطر میزبانی آن را بر عهده داشته باشد، همواره یک رویداد منطقه ای بوده است. دیگر کشورهای حاشیه خلیج فارس پیشنهاد کرده اند که هتل...
روزنامه جمهوری اسلامی نوشت:هر چند موج برخاسته از سخنان رئیس‌جمهور روحانی درباره دایره گسترده نقد که با واکنش تند عده‌ای از علمای حوزه علمیه مواجه شد، با توضیحاتی که دفتر رئیس‌جمهور داد فروکش کرد، ولی این واقعه به تجربه‌ای منجر...
۱۶ دی ماه ۹۶، یکی از تاسف آور ترین روزها برای ایرانیان بود. تصادف کشتی نفت کش سانچی ایران با یک کشتی حمل خواربار در دریای چین، سبب بروز یکی از وحشتناک ترین حوادث دریایی سال ۲۰۱۸ میلادی شد که...
به نقل از کجارو، نقاطی در ایران وجود دارند که رازهایی سر به مهر را در دل خود گنجانده‌اند و هنوز در گذر زمان لباس رمزآلودی را از تن خود در نیاورده‌اند. گاهی این راز و رمزها شاهکار خالق هستی...

  • کاور Carol of the Bells جدیدترین اثر تیلور دیویس

    کاور Carol of the Bells جدیدترین اثر تیلور دیویس

    دانلود آهنگ جدید مجید خراطها بنام بی رحمی دانلود آهنگ جدید حامد محضرنیا بنام شب یلدا دانلود آهنگ جدید امیر ایکس 2 بنام مغرور دانلود آهنگ جدید سامان جلیلی به نام قدم بزن
    جدیدترین ترانه ها




  • آخرین مطالب