»   گالری عکس بازیگران زن و مرد ایرانی  »   مروری بر ویدئو‌های ایرانی «امیر نادری»
۲۲ دی ۱۳۹۶ , ساعت ۲۱:۳۱

مروری بر ویدئو‌های ایرانی «امیر نادری»

مروری بر ویدئو‌های ایرانی «امیر نادری»

امیر نادری از هرم گرمای آبادان به سالن سینما پناه می‌برد، طبعا ویدئو هم می‌دید، اما بیش از سرگرم‌شدن یا ارضای حس زیبایی‌شناسی‌اش، برای اطفای عطش و شرجی کوچه‌ها و خیابان‌های آبادان به سالن سینما پناه می‌برد. کولر سالن خنکش می‌کرد و ویدئو‌های هالیوودی او را به رؤیا می‌برد. او این‌چنین عاشق ویدئو و سینما شد. نوجوان که بود برای امرار معاش سر از مغازه عکاسی در‌آورد و نسبت‌های قاب ثابت را فراگرفت، اما هر‌بار که در سینما تصاویر متحرک می‌دید، دلش پر می‌کشید. بالاخره دوام نیاورد و از عکسخانه بیرون زد و رفت پشت صحنه ویدئو‌های سینمایی برای عکاسی. نادری از همان وقت می‌دوید و می‌کوبید برای ویدئو ساختن. ویدئو‌های «قیصر» و «حسن کچل» را عکاسی کرد. سخت در تکاپو بود برای پول جمع‌کردن و ویدئو ساختن. حاصل آن‌همه عرق ریختن از آبادان تا تهران شد: «خداحافظ رفیق».

خداحافظ رفیق-1350

http://naghdefarsi.com/media/kunena/attachments/8299/401px-Khoda_Hafez_Rafigh_movie_poster.jpg

وقتی نخستین ویدئو امیرنادری ساخته شد و روی پرده سینما رفت جریان موسوم به موج نو دو‌،سه سالی می‌شد که آثار خود را عرضه می‌کردند. ویدئو امیر نادری هم در ادامه این جریان قرار گرفت. نادری به‌عنوان کارگردان و باربد طاهری به‌عنوان تهیه‌کننده برای ساخت «خداحافظ رفیق» کم دردسر نکشیدند. «خداحافظ رفیق» با‌وجود برخی اشکالات مانند به رخ‌کشیدن بیش از‌حد دوربین و کشدار بودن بعضی از صحنه‌ها که به پرسه‌زدن آدم‌های محوری در سطح شهر می‌پردازد و شخصیت‌پردازی نسبتا ضعیف، بیش از همه به جسارت‌های کارگردانش شناخته می‌شود. بخشی از این جسارت البته حاصل نبودن پول بوده است. گفته می‌شود به‌دلیل مشکلات مالی، نادری با کمبود نگاتیو روبه‌رو بوده از همین رو بخشی از سکانس‌ها روی ویدئو‌های پزوتیو ثبت می‌کند و به همان صورت در ویدئو قرار می‌دهد. امیر نادری گفته است برای این ویدئو، دستی از همه‌‌ پول گرفته و به هیچ‌کس هم دستمزد نداده‌است. شب‌ها در پیکان «سوسن سرمدی» (وجستا)، که در ویدئو بازی هم می‌کند، می‌خوابیده‌اند. و درواقع پیکان ایشان آژانس گروه بوده! این پیکان چندنفر را می‌توانسته به جاهای مختلف برساند و بقیه هم داخلش استراحت می‌کرده‌اند. واقعیت این است که در هیچ نمایی از «خداحافظ رفیق» دوربین روی سه‌پایه نیست، چون سه‌پایه‌ای وجود نداشته است. فقط یک دوربین روی شانه «علی‌رضا زرین‌دست» بود و تمام ویدئو با همین شیوه و با حداقل امکانات، ساخته شده‌ است؛ با حداقل نگاتیو و حداقل زمان. موسیقی «خداحافظ رفیق» کاری از اسفندیار منفردزاده است و ترانه «جمعه» نیز با صدای فرهاد در ویدئو شنیده می‌شود.

تنگنا-1352

http://naghdefarsi.com/media/kunena/attachments/8299/MV5BYmVjMjIyZmMtNDdmMy00NzJjLThlZWUtNDY5NWI5ZDVhNWU0XkEyXkFqcGdeQXVyMzU1OTM4NDU._V1_.jpg

«دیوار تنگنا را دست بلند حادثه می‌سازد و حادثه، چیزی جز اراده انسان نیست. انسان، که سلول دیوارهای زندان تنگ خویش است.»

گزارش ابتدای ویدئو «تنگنا»، کلید ورود به ویدئو است و کل ویدئو به‌نوعی بر پایه این جملات است. این‌که اراده خود انسان است که عرصه را بر او تنگ می‌کند و جهانی به این بزرگی را به زندانی تنگ مبدل می‌کند. این مفهومی است که در تمام طول ویدئو با آن سر و کار داریم. این گزارش ابتدایی ویدئو، ما را به دیدن یک ویدئو کوبنده امیدوار می‌کند و خوشبختانه «تنگنا» ویدئوی است که با ضرباهنگ و ریتم قوی، داستان جذاب و گیرا و البته تصویر‌های تلخ که تماشاگر را تا انتها به دنبال خودش می‌کشاند. عنوان تنگنا روی نمایی از یک خیابان خلوت ظاهر می‌شود. در این صحنه دوربین روی سطح خیابان قرار دارد و به این ترتیب حسی از خفقان و تنگنا را به ما منتقل می‌کند که با نام ویدئو و البته موضوعش هماهنگ است. ویدئو برای تماشاگران ایرانی آن‌قدر جذاب نبود که بتواند بیش از یک‌هفته بر پرده سینما بماند، اما منتقدان از ویدئو استقبال کردند. سینما‌دوستانی که در آن زمان در آغاز راه منتقد سینما شدن بودند، نوستالژی ویدئو را با خود حمل کردند و تا امروز جایگاه این ویدئو را در تاریخ سینما حفظ کرده‌اند. «تنگنا» با این‌که دومین ویدئو امیر نادری بود و در زیرمجموعه سینمای بدنه آن زمان قرار می‌گرفت اما در ساخت باز هم مهر نادری را داشت. کارگردانی که برای توضیح سکانس کتک‌کاری به بازیگر در پشت صحنه خودش را می‌زد تا اجرای بازیگر مؤثرتر باشد و احتمالا واقعی‌تر.

ساز دهنی- 1352

http://naghdefarsi.com/media/kunena/attachments/8299/Sazdahani.jpg

«مو ساز زدم… مو ساز زدم… مو ساز زدم».

امیرو بعد ازظهر یک روز گرم که همه در خوابند به در منزل عبدلو می‌رود و عبدلو که در آن ساعت نمی‌توانست از خانه بیرون بیاید از لابه‌لای پنجره پس از دریافت حق‌حساب ساز خود را رو لبان امیرو می‌گذارد و امیرو هم با آویزان شدن از پنجره شروع به ساز‌زدن می‌کند و عبدلو هم مشغول شمردن سریع. سکانسی که مسعود گودرزی (بازیگر نقش امیرو) می‌گفت آن‌قدر امیر نادری آن‌را تکرار کرد که من سینه‌ام از برخورد با دیوار زخم شد، آن سکانس بیش از10‌بار تکرار شد و هربار نادری با مشت به دیوار می‌کوبید و می‌گفت:« نشد». مسعود گودرزی می‌گوید یکبار سنگ‌ها از زیر پایم در رفتند یکبار هم هر کار کردم دستم به پنجره نرسید و عجیب این‌که تکرار‌ها عاقبت مورد پسند نادری
واقع نشد که نشد.

بیراه نیست اگر بگوییم این سکانس کلیدی از ویدئو «سازدهنی» ما به‌ازایی واقعی در زندگی سینمایی خود امیرنادری هم دارد. نادری با این ویدئو بود که سنگ بنای جهان سینمایی شخصی‌اش را  گذاشت. جهانی که خشم ناشی از کمبودهای مادی زندگی نه‌تنها به کودکان و جهان کودکان رحم نمی‌کند، که حتی بی‌ر‌حمانه‌تر بر این جهان و آدم‌های کم و سن و سالش هجوم می‌برد.

دور از ذهن نیست اگر این سکانس مشخص را سکانسی از زندگی سینمایی نادری تصور کرد که در آن نادری فریاد می‌زند: «مو ویدئو ساختم… مو ویدئو ساختم…»

دونده – 1363

http://naghdefarsi.com/media/kunena/attachments/8299/421px-Runner_movie.jpg

«دونده» امیر نادری شــروعی بــرای دگرگونی سینمای ایــران در دهه 60 و 70 بــه حساب می‌آید. این اثر نخستین ویدئو پس از انقلاب است که در جشنواره‌های خارجی مورد تحسین واقع شد. «دونده» پس از انقلاب در کنار دیگر ویدئو‌های مهم دهه 60 همچون «اجاره نشین‌ها»، «کمال الملک»، «هامون»، «خانه دوست کجاست»، «دندان مار» و «ناخدا خورشید» قرار میگیرد. ویدئو‌هایی که هر یک در جهت ارتقای کیفی سینمای ایران مؤثر واقع شدند. نادری گفته است که ویدئو‌هایی چون «دونده» و «آب، باد، خاک» را با عشق ساخته ولی ویدئو‌هایی چون «منهتن از روی شماره» و «مرثیه» با نفرت ساخته شده است. داستان کودکی امیر نادری بسیار جذاب و در عینحال عجیب و غریب و شبیه همین امیرو در ویدئو«دونده» است. او در آبادان نظافتچی و بلیتفروش سینما بوده و برای آمدن به تهران باید از خانه فرار میکرد. او مثل پسربچه ویدئو «دونده» یخ، آب خنک و نوشابه میفروخت. ویدئوی که موفقیتش راه سینمای ایران در سالهای بعد از انقلاب را به مجامع و رویدادهای بین‌المللی سینما باز کرد. راهی که نادری در کارنامه خودش با ویدئو «سازدهنی» آن را استارت زده بود. یکی دیگر از نکات ویدئو حضور بهرام بیضایی به عنوان تدوینگر در کنار نادری بوده اســت. همکاری‌ای که با توجه به مهم بودن مسئله ریتم در این ویدئو از جمله کلیدهای موفقیت «دونده» بوده است.


آب، باد، خاک- 1364

http://naghdefarsi.com/media/kunena/attachments/8299/MV5BZDVjOWJjZjYtNDYwNC00NWI5LWI4YjktMjE4OTAwMWM4MTNlXkEyXkFqcGdeQXVyMzU0NzkwMDg._V1_.jpg

ویدئو«آب‌، باد، خاک» پر از تصاویر حیوانات مرده در بیابان‌های خشک است. صدابردار این ویدئو روایت کرده است که نادری دل و روده لاشه گاو‌ها را بر صورت می‌مالیده و دربیابان فریاد می‌زده:« این سینمای من است». رفتن پرحاشیه نادری منجر به روایاتی غریب شده که مثلا نقدهای خسرو دهقان چنان نادری را ناراحت کرده که منجر به مهاجرت او شده است. البته باید در نظر داشت که ویزا گرفتن و مهاجرت کردن آن‌قدر دردسر داشته که بعید است نقد نیش‌دار یک منتقد سینمایی بتواند آدم را به جایی برساند که به این همه سختی تن بدهد. به هر ترتیب «آب، باد، خاک» آخرین ویدئوی بود که نادری در ایران و بیابان‌هایش ساخت. او در ادامه راهی کشوری شد که خیابان‌های و بیابان‌های فراوان دارد. از خیابان‌های منهتن تا بیابان‌های لاس‌وگاس. حالا او ویدئو «کوه» را در ایتالیا ساخته است. امیر نادری در کوهستان‌های ایتالیا هم آرام نگرفته است. هنوز فریادش در کوه می‌پیچد، جوش درونش از چشمان سالخورده‌اش پیداست ظاهرا شور و شوق نادری برای ویدئوسازی خاموش‌شدنی نیست. او همچنان به‌سختی ویدئو‌های نه‌چندان ساده‌اش را جلوی دوربین می‌برد. او عادت کرده برای ساختن هر ویدئو بجنگد.

تنگسیر- 1352

http://naghdefarsi.com/media/kunena/attachments/8299/405px-Tangsir_movie.jpg

«خداحافظ رفیق» و «تنگنا» آن‌قدر اعتمادبه‌نفس به امیر نادری داده بود که نادری سراغ ستاره‌های ادبیات و سینمای ایران رفت. تجربه این همکاری آن‌قدر حاشیه و اتفاق داشت که نادری نقره‌داغ شد و دیگر هیچ وقت از کوی ستاره‌ها رد نشد. با این‌که «تنگسیر» همیشه از نمونه‌های موردتوجه اقتباس سینمایی از متن ادبی بوده، اما نه سینمای نادری با این ویدئو شناخته می‌شود، نه نادری سراغ این نوع ویدئوسازی رفت. «تنگسیر» اقتباسی است از داستانی به همین نام از صادق چوبک که حدود 10سال قبل از ساخت ویدئو منتشر شده بود. نادری سال پیش در نشستی در یک دانشگاه در توضیح چرایی ساختن «تنگسیر» گفته است: «من تنگسیر را ساختم به‌دلیل این‌که کودکی‌ام در بوشهر گذشت. وقتی پدرم کوچک بود «زار محمد» را با تفنگ در کوچه دیده بود.» با این حال در تاریخ سینمای ایران قصه‌های شفا‌هی زیادی از اختلاف‌نظر‌های علی عباسی (تهیه کننده)، نعمت حقیقی (مدیر ویدئوبرداری) و بهروز وثوقی با امیر نادری نقل شده است. با این‌که امیر نادری با این ویدئو جایزه بهترین کارگردانی جشنواره ویدئو سپاس را از آن خود کرد، اما پس از «تنگسیر» او برای ویدئو ساختن از حرفه‌ای‌های سینمای ایران فاصله گرفت و به کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان رفت. کودکی همان قلب تپنده امیرنادری و سینمای اوست.


منبع: روزنامه آسمان آبی

دانلود ویدئو ایرانی
مروری بر ویدئو‌های ایرانی «امیر نادری»

آخرین مطالب این بخش گالری عکس بازیگران زن و مرد ایرانی

مصاحبه رضا رشیدپور با روحانی بسیار محافظه کارانه بود! امشب مصاحبه رضا رشیدپور مجری با سابقه برنامه‌های تلویزیونی با حسن روحانی از تلویزیون پخش شد. در آغاز این برنامه رشیدپور تاکید داشت که سوالات خاصی از...
مروری بر مهم‌ترین ویدیو‌های زنانه سینمای ایران اکران رگ‌ خواب آخرین ساخته حمید نعمت‌اله در سینمای ایران جدا از این‌که یک‌بار دیگر بازیگری لیلا حاتمی را اثبات می‌کند و باز هم جدی گرفتن بیشتر نعمت‌اله را به یاد سینما می‌اندازد...
معرفی ترسناک ترین ویدیوهای ایرانی باید پذیرفت که سینمای دلهره در ایران هرگز ژانری جدی نبوده است اما با این حال برخی از ویدیوسازان به این مقوله نگاهی جدی داشته اند و گاه آثار قابل قبولی ساخته...
واکنش تند آرام جعفری به صحبت های عجیب فرزاد حسنی درباره مهران مدیری اخیرا در فضای مجازی صحبت های فرزاد حسنی در جشنواره فجر سال ۹۳ درباره مهران مدیری در حال انتشار است که این اتفاق...

  • کاور Carol of the Bells جدیدترین اثر تیلور دیویس

    کاور Carol of the Bells جدیدترین اثر تیلور دیویس

    دانلود آهنگ جدید مجید خراطها بنام بی رحمی دانلود آهنگ جدید حامد محضرنیا بنام شب یلدا دانلود آهنگ جدید امیر ایکس 2 بنام مغرور دانلود آهنگ جدید سامان جلیلی به نام قدم بزن
    جدیدترین ترانه ها






  • آخرین مطالب